album van de week

2017

[38]
Jeff Finlin - The Guru in the Girl

[34]
Babalong - Greatest Hits

[30]
Bas Kooman - Dans Dwaas

[28]
Björn van der Doelen - De cowboy, de outlaw, de sheriff en de hoer

[26]
Imelda May - Life. Love. Flesh. Blood

[24]
Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

[20]
The World of Dust - Golden Moon

[19]
JOIA - Living It Now

[17]
Dirty Denims - Back With a Bang Part 1

[16]
Mercy John - This Ain't New York

[15]
Lynne Hanson - Uneven Ground

[14]
Assorted Travellers - Rustler's Moon

[13]
Slapout - EP of the Year

[12]
Kim Janssen - Cousins

[11]
Saint Charlie - Lightning Over Velvet Evenings

[10]
Dan Tuffy - Songs From Dan

[09]
Moon Moon Moon - Help! Help!

[08]
Skinny Blue - Skinny Blue

[07]
John Mayall - Talk About That

[06]
Fred Eaglesmith - Standard

[05]
Orange Skyline - Things That I Hide

[04]
Meena Cryle & The Chris Fillmore Band - "In Concert"

[03]
The Jerry Hormone Ego Trip - Stout! Stout! Stout!

[02]
Stephen Fearing - Every Soul’s a Sailor

[01]
AJ Plug - Chew Chew Chew

2016

[50]
Hidden Agenda Deluxe & Carter Sampson - Christmas from Amsterdam to Oklahoma

[47]
The Grand East - Movano Camerata

[45]
John Calvin Abney - Far Cries and Close Calls

[40]
Mark Lotterman - Holland

[38]
King of the World - Cincinnati

[37]
Phil Bee's Freedom - Memphis Moon

[35]
Danny Vera - The Outsider

[34]
Matthew Logan Vasquez - Solicitor Returns

[30]
Black Oak - Equinox

[28]
Sarah Jarosz - Undercurrent

[26]
Kalyn Fay - Bible Belt

[25]
Band of Horses - Why Are You OK

[24]
Joana Serrat - Cross the Verge

[23]
Queen of the Meadow - Aligned with Juniper

[22]
BJ Baartmans & Mike Roelofs - Ins Blaue Hinein

[21]
Blue Grass Boogiemen - In the Pines

[20]
Dave McGraw & Mandy Fer - Off-Grid Lo-Fi

[17]
Joe Bonamassa - Blues of Desperation

[16]
Ben Watt - Fever Dream

[15]
Jos Hol - Windvogel

[14]
Hidden Agenda Deluxe - Pan Alley Fever

[13]
All Them Witches - Dying Surfer Meets His Maker

[12]
Town of Saints - No Place Like This

[11]
Matt Patershuk - I Was So Fond of You

[10]
Carter Sampson - Wilder Side

[09]
The Pines - Above the Prairie

[08]
Dylan LeBlanc - Cautionary Tale

[07]
Danny Bryant - Blood Money

[06]
I Am Oak - Our Blood

[05]
De Staat - O

[04]
The Paper Kites - Twelvefour

[03]
Ian Fisher - Nero

[02]
Pilgrim - Easy People

[01]
Rachel Dean - Indian Summer

2015

[51]
Broeder Dieleman - Uut de bron (2015)

[48]
Noah Gundersen - Carry the Ghost (2015)

[47]
The Zombies - Still Got That Hunger

[46]
Zuver Scheerwol - Doalders

[45]
Jason Isbell - Something More Than Free

[44]
Los Lobos - Gates Of Gold

[43]
This Leo Sunrise - Do Not Always See

[42]
Kai Strauss - I Go By Feel

[41]
Amy Helm - Didn't It Rain

[40]
Maureens - Bang the Drum

[39]
World of Dust - Womb Realm

[38]
Robert Chaney - Cracked Picture Frames

[37]
John Mayall - Find a Way to Care

[27]
Ralph de Jongh - Sun Coming Up

[26]
Leon Bridges - Coming Home

[25]
The Bros. Landreth - Let it Lie

[24]
Maaike Ouboter - En hoe het dan ook weer dag wordt

[23]
The Tambles - The Tambles

[22]
Benjamin Folke Thomas: Rogue State of mind

[21]
The Pines - Pasture: Folk Songs

[20]
Hans Theessink & Terry Evans - True & Blue

[18]
Ellen Sundberg - White Smoke and Pines

[16]
Boudewijn de Groot - Achter Glas

[15]
Calexico - Edge of the Sun

[14]
Balthazar - Thin Walls

[13]
Juke Joints - Heart on Fire

[11]
JJ Grey & Mofro - Ol'Glory

[10]
Amy Speace - That Kind Of Girl

[09]
Gretchen Peters - Blackbirds

[07]
Colin James - Hearts on Fire

[06]
The Lone Bellow - Then Came the Morning

[05]
David Corley - Available Light

[04]
Joe Topping - The Vagrant Kings

[03]
Kenneth J Nash - The Fall From Eden

[02]
The Red Phone - Dancing Like a Shark

[51]
Gebroeders Bin - Brieven. Liederen over de oorlog van 14-18

[50]
Greylag - Greylag

[49]
Man from the South - Paeonia

[48]
Chip Taylor - Little Prayers Trilogy

[47]
The New Basement Tapes - Lost on the River

[46]
Sarah Jane Morris - Bloody Rain

[45]
Qeaux Qeaux Joans - The Ritual

[44]
Joep Pelt - Show Me the Way

[43]
Jackson Browne - Standing in the Breach

[42]
Josienne Clarke & Ben Walker - Bring Back the Hour

[41]
Bregje Sanne Lacourt - The Keeper of Changing Winds

[40]
Hozier - Hozier

[39]
Vance Joy - Dream Your Life Away

[38]
Billy the Kid - Horseshoes and Hand Grenades

[37]
Dave McGraw & Mandy Fer - Maritime

[36]
Catherine MacLellan - The Raven's Sun

[35]
Redsteps - Redsteps

[34]
Bernie Marsden - Shine

[33]
Unkle Bob - Embers

[32]
Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone

[31]
The Duhks - Beyond the Blue

[30]
Peter Rowan - Dharma Blues

[29]
John Hiatt - Terms of my Surrender

[28]
Levon Helm Band - The Midnight Ramble Sessions Vol. 3

[27]
George Ezra - Wanted on Voyage

[26]
Lana Del Rey - Ultraviolence

[25]
De Règâhs - Règâh Love

[24]
Reuben and the Dark - Funeral Sky

[23]
Joe Henry - Invisable Hour

[22]
John Fullbright - Songs

[21]
Case Mayfield - Another Glorious Battle for the Kingdom

[20]
Natalie Merchant - Natalie Merchant

[19]
Ben & Ellen Harper - Childhood Homel

[18]
Imelda May - Tribal

[17]
Ben Watt - Hendra

[16]
King of the World - KOTW

[15]
Matthew and the Atlas - Other Rivers

[14]
Wolf in Loveland - We Set Out In The Naked Dawn

[13]
Coen Wolter Band - Illumination

[12]
Color Reporters - Color Reporters

[11]
Geppetto and the Whales - Heads of Woe

[10]
Noah Gundersen - Ledges

[10]
Daniël Lohues - D

[9]
Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens

[8]
'Year Without Summer'
Mark Lotterman

suburban/harlem recordings
Mark Lotterman is een zanger die niet meer nodig heeft dan zijn stem en gitaar om een publiek in zijn greep houden. Hij is iemand die het wel alleen af kan. Maar die enkele keer dat op het album een piano, accordeon of flügelhorn te horen is, voegt dat zeker iets toe aan zijn muziek en filosofische teksten. Dan hoor je een heel subtiele begeleiding, zonder bas en drums.
Subtiel, dat kun je niet van zijn teksten zeggen, want die blinken uit met recht-voor-zijn-raap cynisme. Voor vrolijke liedjes moet je bij anderen zijn. Maar de liedjes van Mark stemmen op een andere manier vrolijk. Want voortdurend glimlach je als je weer een zin voorbij hoort komen waar de zelfspot vanaf druipt. Galgenhumor. De muziek, zijn stem, de toon is somber. Alsof de zomer uit een jaar is gerukt en het vanaf augustus vriest, zoals in 1816 het geval was na de dramatische uitbarsting van de vulkaan Tambora een jaar eerder.
Het album is mooi in zijn somberheid, met alleen Mark en zijn gitaar en hier en daar dus die spaarzame begeleiding. Maar als je goed luistert hoor je soms toch ook een sprankje hoop doorklinken. Mooi hoor!
Het album is nu nog te beluisteren op vpro's luisterpaal. (FJ)

[7]
'High Five'
The Dirty Denims

Lighttown Fidelity Records
'Vieze muziek' noemen we hier in huis een album als High Five van The Dirty Denims. Een huis met hipsters waar geluisterd wordt naar I Am Oak en waarin af en toe zelfs een muziekwerkje van Mozart klinkt. Maar muziek kan niet altijd binnen de lijntjes blijven. En met de buren hoef je niet voortdurend rekening te houden. Soms is het gepast om naar een album te luisteren met de volumeknop boven huiskamerniveau. Dit is zo'n moment en High Five dient zich als uitermate geschikte kandidaat aan om de trommelvliezen te tarten en de beenspieren te activeren.
Wij beginnen op onze vertrouwde wijze met heupwiegen, maar het lichaam voelt meteen aan dat er meer in zit. Wow, dit is de ontstoken lont aan het kruitvat!
Zelf noemt dit viertal uit Eindhoven hun muziek happy hardrock. Ik zou het gewoon rock noemen, opzwepende rock zonder rustmomenten. Waarbij, zoals het hoort, de elektrische gitaren de boventoon voeren. Waar we overigens niets tekort willen doen aan Sabine Biesbroeck met haar snelle ploempende bastonen, die samen met de tomeloos energieke Thomas Spauwen achter de drums het mijnenveld uitzet. Maar het zijn die gitaren van Jeroen Teunis en Mirjam Sieben die in elk liedje de toon zetten, een slag- en een sologitaar waarbij de laatste regelmatig onhoudbaar uitbreekt met hoekige soli. En het is ook de stem van Mirjam, die geen enkele moeite zal doen om op fluistertoon haar boodschap over te brengen.
Het album bevat elf dynamische rocksongs en eindigt met What I Like About You, een hitje van The Romantics. Dat is veelzeggend, want The Dirty Denims lijken met hun songs schatplichtig te zijn aan deze Amerikaanse new wave band. Ook klinken ze soms als Katrina and the Waves, maar dan wel met dramatisch verhoogd explosiegevaar!
Het album is nu nog te beluisteren op vpro's luisterpaal. (FJ)

[6]
'Roll the Dice'
Rogier Pelgrim

Pelgrim Records

Rogier Pelgrim won in 2012 de Grote Prijs van Nederland. Daarnaast is hij bekend van zijn deelname aan De Beste Singer Songwriter van Nederland. Met zo'n CV ligt een muzikale carrière in het verschiet. Je hoeft alleen nog maar met een debuutalbum op de proppen te komen. Simpel toch?
Maar als het moment daar is word je natuurlijk wel genadeloos op de pijnbank gelegd. Want de vraag is: wordt de belofte ingelost? Over Rogier Pelgrim kun je zeggen dat dit het geval is, want er is helemaal niets op dit debuutalbum aan te merken. Of het zou moeten zijn dat nergens in die 40 minuten een lucifer in het kruithok wordt gegooid.
Rogier heeft een goede stem, mooi zelfs, waarmee hij ruim kan varieren. Luister maar naar Quiet Girl hoe hoog hij daarin komt zonder brokken te maken. Liedjes schrijven kan hij ook, waarbij hij zich niet beperkt tot liefdesliedjes. Als solo-artiest heeft hij genoeg in huis om te kunnen boeien, maar met band wordt het natuurlijk wel wat spannender, zoals op dit album te horen is. Zeker als er nog een zangeres op slimme momenten komt bijspringen, dan kun je ons sowieso wegdragen. Daar is Jannica Woudstra schuldig aan, die in How We Fell From Grace een duet aangaat met Rogier. Viooltjes erbij, mooi hoor.
Favoriet in dit huis is One of a Kind, dat een spannende opbouw kent en een mysterieuze sfeer ademt.
Conclusie: debuut geslaagd!
Luister hier naar openingsnummer Listen. (FJ)

[5]
'Faico Faico'
Backcorner Boogie Band

Suburban
Schreeuwende zang, jankende gitaren, een honkytonkpiano, vette blazers en meeblèrende achtergrondzangeressen. Dit is de ruige setting van The Backcorner Boogie Band. Bij deze muziek moet je onwillekeurig denken aan klei op de voederbieten, zie je Robert Gesink op een ATB sporen trekken in sompige bospaden. Modderspetters op een koersbroek. Dit is de muziek van The Backcorner Boogie Band en ze komen uit de Achterhoek.
In de zestiger jaren verrasten Cuby & The Blizzards iedereen met een geluid dat je zo een-twee-drie niet uit Nederland zou verwachten. Nu is precies hetzelfde aan de hand met deze band, want op het eerste gehoor denk je aan een collectief uit (het zuiden van) de VS. Southern Rock dus. Muziek waarbij de elektrische gitaren (waaronder slide en steel) voortdurend de hele meute op sleeptouw nemen op weg naar een groots schuurfeest. Je hoort een dozijn muzikanten op zo'n manier samenwerken dat je ineens beseft dat synergie niets anders is dan managersjargon voor Backcorner Boogie Band.
Faico Faico van Backcorner Boogie Band is een tijdloos album en een ruig muziekfeest.
Het album is nu nog te beluisteren op vpro's luisterpaal. (FJ)

[4]
'The River & The Thread'
Rosanne Cash

Blue Note Records
Hier is sprake van muziek zonder franje en een stem zonder uithalen. Probeer dan maar eens op te vallen tussen het aanbod aan nieuwe albums. Dat lukt alleen als je liedjes heel goed zijn. Dat is nu net het geval met het 13e album van Rosanne Cash.
De eerste woorden die te binnen schieten bij het beluisteren van The River & The Thread zijn routine en controle. Alles klopt: de liedjes zijn goed, de begeleiding is prima en de productie gebalanceerd. Verwacht geen swing of rock, het album is vooral ingetogen. Alsof Rosanne Cash toe is aan een rustige levensfase.
De elf liedjes schreef ze met haar partner John Leventhal die ook de productie op zich nam. De muziek is moeilijk in een vakje te stoppen, dat maakt het album voor een breed publiek toegankelijk. Je zou country verwachten, maar op zijn best hebben sommige liedjes een licht country accent. Net als weer andere songs een beetje een bluesy toon meekregen, maar dan ook heel gedoseerd.
Onder de drie bonus tracks zit het prachtige Biloxi van de zwaar ondergewaardeerde Jesse Winchester.
The River & The Thread is een degelijk en solide album.
(FJ)

[3]
'Harlequin Dream'
Boy And Bear

Universal
In 2011 won Cadel Evans als eerste Australiër op onopvallende wijze de Tour de France. Hier moest ik sterk aan denken bij het luisteren naar Harlequin Dream, het tweede album van de Australische groep Boy & Bear. Want zonder de vinger te kunnen leggen op een absoluut hoogtepunt is dit een album van voortdurend hoog niveau.
Boy & Bear begon vorm te krijgen toen Dave Hosking en Killian Gavin elkaar in 2009 ontmoetten. Beiden zijn gitaarspelende liedjesschrijvers die elk afzonderlijk hun ei niet goed kwijt konden. Inmiddels bestaat de groep uit vijf leden en verschijnt deze maand in Europa het tweede album. Hun twee albums zijn in Australië al bestsellers. Nu is het tijd om de wereld te veroveren.
Van begin tot eind zit de vaart in Harlequin Dream met muziek die valt onder de noemer van de indie folk. De (samen)zang speelt dus een voorname rol en zingen gaat ze goed af. Op momenten roepen ze herinneringen op aan de harmonieën van the Little River Band, een Australische band uit de zeventiger jaren die de samenzang perfect beheerste.
Als de bouwstenen van een LEGO-pakket zitten de composities goed in elkaar. De elf liedjes zorgen voor degelijke muziek zonder fratsen met af en toe verrassend opduikende gitaarloopjes.
Op 1 maart treden ze op in de Melkweg. (FJ)

[2]
'The Pitcher'
Christian Kjellvander

Tapete
Het is alleen al een groot genoegen om naar de muziek te luisteren op dit vijfde album van Christian Kjellvander (waarop een dwarsdoorsnee van het Gothenburg Symphony Orchestra ook nog eens een flinke partij meespeelt). Denk de stem van Christian weg en je luistert naar een mooi praktijkvoorbeeld van colleges componeren en arrangeren. Maar die stem, die soms doet denken aan Scott Walker en hier en daar aan Richard Thompson, daar kun je echt niet omheen. Die is diep en warm waardoor je snel in de verleiding komt om vergelijkingen te trekken met alcoholische dranken. Dat doe ik niet, ik hou het bij het gerief dat een Zweedse plaid teweeg kan brengen. Hier en daar zingt zijn vrouw de tweede stem mee en zo'n tweede stem doet het natuurlijk altijd goed. De negen liedjes bieden 35 minuten aan uitstekende muziek die niet zou misstaan in een eindejaarslijst. Maar ja, te laat ontdekt dit album. (FJ)

[49]
'Rina Mushonga'
Rina Mushonga

B2 Music / Sony Music
Rina Mushonga heeft voorruitlopend op een album alvast vier liedjes uitgebracht. Haar muziek is melodieus en klinkt als een mistig polderlandschap. Maar als je wilt kun je ook enkele Afrikaanse invloeden horen. Zo zijn de genen van haar beide ouders te horen op dit mini-album. Haar stem is zacht met een hees tintje, hoewel ze ook flink kan uithalen. De muzikanten werken goed samen zonder elkaar de loef te willen afsteken. De vier liedjes komen soms dromerig en mysterieus over maar ze zijn stuk voor stuk goed. Kom maar op met dat album! (FJ)

[48]
'Tin Star'
Lindi Ortega

Last Gang Records
Countrymuziek is niet echt mijn ding, maar er bestaan uitzonderingen. Tin Star van Lindi Ortega is zo'n uitzondering. De huppelende drums en klaterende gitaren op Hard As This, het eerste nummer, brengen je meteen al in de sfeer van Rawhide. Maar zo cliché is het nu ook weer niet, want de liedjes over liefdesleed stijgen uit boven de middelmaat. Haar teksten met veel denkbeeldige smileys kenmerken zich door een toon van zelfspot, zoals we dat kennen van de grootmeester op dat gebied Randy Newman. Lindi Ortega is hard op weg er een te worden. Haar stem is krachtig en soms gruisig en door de ongepolijste productie van Dave Cobb is het net of ze in je huiskamer zingt. Tin Star is haar derde album en sterk genoeg om er goede sier mee te kunnen maken. (FJ)

[47]
'Heelhuids'
Beatrice van der Poel

Beatrice van der Poel timmert al decennia lang onopgemerkt voor het grote publiek aan de weg. Met Heelhuids laat ze haar light-versie van de blues horen. Het gaat dus over liefde, mislukte relaties en de voor de hand liggende oorzaak van dat laatste: een ander. Het is geen rozegeur en maneschijn waar Beatrice over zingt. Deze blues weet ze in het Nederlands krachtig te verwoorden en op fluisterende toon overtuigend te 'vertolken'. Luister eens hoe venijnig ze 'fijn' zingt in het liedje Pijn. Op het album staan enkele bewerkte liedjes van een ander, de rest heeft ze zelf geschreven. Als ze niet alles zelf heeft ervaren dan heeft ze zich op zijn minst heel goed ingeleefd. Want hier zingt onmiskenbaar een vrouw die het leven kent! (FJ)

[46]
'Back To Land'
Wooden Shjips

Strakke drums, een hypnotiserend orgel en een bas op dubbele snelheid. Maar Wooden Shjips is vooral de fuzzy gitaar van Erik 'Ripley' Johnson. Op elk liedje speelt hij ergens halverwege een solo die verrassend melodieus is, als een fladderende vlinder die de vrijheid heeft gevonden. De zang klinkt behoorlijk weggestopt, waardoor je bijna niet anders kan dan je in trance laten brengen door de muziek. Daarvoor krijg je acht nummers de kans.
Op 1 december zijn ze live te horen op Le Guess Who. (FJ)

[45]
'If You Wait'
London Grammar

Het is in de eerste plaats de stem van Hanna Reid waar het bij dit Brits trio om draait. Reid zingt namelijk niet zo maar een liedje, zij maakt van elke noot een kunstwerk. Aan de muziek van London Grammar kun je daarom niet achteloos voorbijgaan. Een moment van rust is noodzakelijk om aandachtig naar haar stem en de begeleiding te kunnen luisteren. Dan merk je ook op hoe goed de summiere begeleiding is van Dan Rothman op gitaar en Dot Major afwisselend op keyboards en percussion.
Ik moet bekennen dat ik niet meteen viel voor de muziek van London Grammar; Hanna Reids gezang kwam mij aanvankelijk enigszins gekunsteld over. Tot ik ontdekte dat de muziek de volle aandacht nodig heeft. Toen bleek If You Wait een geweldig album te zijn.
Toch is dit debuutalbum, dat in september al uitkwam, in Nederland nog nauwelijks opgemerkt.
Onlangs traden zij tijdens London Calling op. vpro's 3voor12 heeft hier opnames van gemaakt. Reden genoeg om te proberen dit album weer onder de aandacht te brengen. (FJ)

[44]
'Pure Heroine'
Lorde

Als ik nog een draaitafel zou hebben dan kocht ik Pure Heroine op vinyl en draaide alleen maar de voorkant. Niet omdat het album na de pauze zo zwak is, maar het is wel minder sterk en doet de aandacht een beetje verslappen; het hoogtepunt heb je immers al gehad. De 'A-kant' is ijzersterk met als stralend middelpunt de hit Royals. Met beperkte instrumentale middelen maakt Lorde pakkende, melodieuze muziek.
Lorde staat aan het begin van een grote carrière, mag je gerust aannemen. Want ze is amper zeventien, straalt zelfvertrouwen uit en beschikt over een grote portie aan talent. Een interessante vraag is in welke richting haar muziek zich gaat ontwikkelen. De sound van dit debuutalbum is die van synthesizers en beats en doet daardoor denken aan het werk van Lana Del Rey.
Lorde schreef alle liedjes in samenwerking met Joel Little die ook het album produceerde. Beiden komen uit Nieuw-Zeeland waardoor er weer een record is gebroken: zij is de eerste artiest uit Nieuw-Zeeland die - met Royals - op de eerste plaats van de Billboard Hot 100 belandde.
(FJ)

[43]
'Let's Be Still'
The Head and the Heart

Een rustpunt in deze stormachtige herfst is Let's Be Still, het tweede album van The Head and the Heart (VS). Ondanks het aantal van zes leden klinkt de voornamelijk akoestische muziek van deze band uit Seattle bescheiden. Melancholie voert de boventoon; het is immers niet allemaal even mooi wat er op de wereld gebeurt. De stem en de viool van Charity Rose Thielen dragen bij aan een gevoel van weemoed. Maar eventuele somberte wordt snel weggedrukt door de prachtige (samen)zang. Er staan veel mooie liedjes op dit overtuigende album. Het titelnummer is een perfekte samenvatting van bovenstaande zinnen. (FJ)

[42]
'You Were The One Who Volunteered'
Wooden Saints

Wat een overweldigend begin! Na het intrigerende What If the Parachute Won't Hold (met dat mooie Bee Gees-koortje) dat we natuurlijk kennen van DWDD, horen we het perfekte popliedje Lion on a Leash. Dat wordt geheid een hit als het op single wordt uitgebracht! Dan volgt nog in een hoog tempo All Is Art In You met lekker klinkende speelse en dansende bastonen.
Daarna komen de liedjes in wat rustiger vaarwater, maar vergis je niet. Alle nummers kenmerken zich door prachtige arrangementen vol muzikale subtiliteiten en met poëtische teksten.
De band hechtte bij het opnemen van dit album veel waarde aan de intensiteit van het moment, de muziek werd dan ook live opgenomen in een 'een landhuis in de bossen op de Utrechtse Heuvelrug'. Dat zegt heel wat over de goede wisselwerking tussen de bandleden. Ze voelen en vullen mekaar goed aan. De band bestaat intussen uit tien leden.
Wooden Saints kent op momenten een intiem geluid, maar altijd is de muziek groots. (FJ)

[41]
'Fanfare'
Jonathan Wilson

78 minuten duurt Fanfare. Zo'n lange speelduur vind ik al gauw bezwaarlijk; het gaat tenslotte ook om de spanningsboog nietwaar? Maar met het nieuwe album van Jonathan Wilson is iets anders aan de hand. Want de 13 nummers vormen samen geen album met liedjes. Nee, het is eerder een college popgeschiedenis. Daarmee valt het bezwaar van de lengte weg, want op zo'n manier wil je niet uitgeleerd raken.
Vanaf de eerste noot moet je voortdurend denken aan de grote pophelden die met hun muziek een stukje geschiedenis hebben geschreven: Pink Floyd, Beatles, Dylan, Crosby, Nash, Eagles. Deze opsomming lijkt een allegaartje, maar al die vingerwijzingen bij elkaar vormen een rijk album aan heerlijke muziek dat je op elk gewenst moment kunt onderbreken om later de draad weer op te pakken. De luisteraar lijkt de hoofdrol te spelen in een road movie.
Jonathan Wilson (1974) bezit een eigen muziekstudio in Los Angeles waarin hij als producer gastheer is voor vele artiesten. Daardor is hij een spin in het web geworden van een keur aan Amerikaanse muzikanten. Met zijn enorme energie en door al zijn relaties is hij verantwoordelijk voor de revival van de Laurel Canyon music scene. Fanfare is zijn tweede officiële album. Een mooi werkstuk!
Op 8 december treedt Jonathan Wilson op in Tivoli." (FJ)

[40]
'World Boogie Is Coming'
North Mississippi Allstars

Aanstekelijke bluesrock van de broertjes Luther en Cody Dickinson (zoons van Jim) en bassist Chris Chew. Maar er spelen er meer mee, want de vriendenkring is uitgebreid en het huis staat altijd open. Zo word je in de eerste nummers al verrast door de gierende mondharmonica van Robert Plant. Er staat een handjevol bluesklassiekers tussen de 17 nummers die met veel vaart voorbij trekken. Woensdag doen ze 013 in Tilburg aan. (FJ)

[39]
'Something to Fight With'
Town of Saints

Een gitarist, een violiste en een drummer. Dat is een bescheiden opstelling om muziek te maken. Maar al bij het luisteren naar Stand Up, het eerste nummer op het debuutalbuum van het Groningse Town of Saints, hoor je het geluid van een volwaardige band. Daar is Sietse Ros, de waanzinnig energiek roffelende drummer, voor een belangrijk deel (minstens 1/3) debet aan. Ook de viool van Heta Salkolahti kan bij tijd en wijle egels doen ontwaken uit hun winterslaap. Evenzo klinkt haar viool op andere momenten zo lieflijk dat het haar zal lukken om een leeuw in slaap te spelen. Hebben we Harmen Ridderbos nog niet genoemd. Hij zingt en speelt gitaar en doet dat bekwaam hoor! En op de momenten dat Heta mee gaat zingen blijkt haar stem die van Harmen goed aan te vullen.
De band heeft weliswaar als thuisbasis Groningen - je moet toch wat in het paspoort hebben staan - maar in feite zijn ze zo Europees als het maar kan.
Op Something to Fight With staan 10 eigen liedjes die beschouwend van aard zijn maar stuk voor stuk een dynamisch uitvoering kennen. Town of Saints is een aanwinst voor de poppodia. (FJ)

[38]
'Chatma'
Tamikrest

Bas, drums en een vracht aan gitaren vormen de basis van de moderne woestijnblues van Tamikrest. Ze zingen in hun eigen taal, dus zij die het Tamasheq niet machtig zijn kunnen met volle aandacht luisteren naar het boeiende samenspel van de gitaren. Vaak soleert er een daarboven uit, maar een enkele keer doet de leidende gitaar niets anders dan met een paar akkoorden als pennestreken het schilderij vervolmaken. In de muziek van deze Toearegs uit Mali zijn sporen van reggae en funk te vinden; de invloed van de westerse muziek is duidelijk aanwezig. De authenticiteit zit 'm onder andere in de samenzang met de zangeressen, die met ingehouden stemmen hun vermoedelijke trieste verhaal brengen. (FJ)

[37]
'Live in San Francisco'
Ry Cooder and Corridos Famosos

Een live-album met werk uit de beste Ry Cooderperiode, de zeventiger jaren! Dat belooft ouderwets fraai gitaarwerk en dat is dan ook het geval in de Great American Music Hall van San Francisco (2011). Ry Cooder is goed op dreef, ook met zijn inleidende praatjes maar wat minder met zijn zangstem. Ook enkele mensen van toen zijn aanwezig op dit feest der herkenning, met Flaco Jiménez als belangrijkste smaakmaker. De muziek wordt opgevrolijkt met de blazers van La Banda Juvenil. Vooral de schetterende trompetten dragen bij aan de feestvreugde. Hier en daar rammelt het wat in de uitvoering, maar dat is na al het perfectionisme op de diverse studioalbums eigenlijk een verademing. Vooral de poging van Juliette Commagere om Volver te zingen is moedig te noemen. De uitvoering van Dark end of the street gaat hier in huis een hit worden. Mooie hoes ook! (FJ)

[36]
'Dig Thy Savage Soul'
Barrence Whitfield And The Savages

Stevig, met een vette gitaar en in een hoog tempo. Zo begint het elfde album van Barrence Whitfield And The Savages. Het is een passende voorbode voor de rest van het album. Als je deze muziek hoort dan weet je dat handjes vasthouden met je geliefde niet aan de orde is. Kom op zeg, de vloer op en uit je bol gaan op deze ruige muziek vol soul, r&r en r&b!
Jaren aan ervaring gaan aan dit album vooraf, want Whitfield maakt al vanaf 1984 albums. Deze muziek zit dan ook goed in elkaar. (FJ)

[35]
'Where Does This Door Go'
Mayer Hawthorne

Een mix van 'oude' soul en moderne beats met ingrediënten van Steely Dan, 10CC en Broken Bells. Dit zijn gek genoeg toch de eerste namen die mij te binnen schieten. Op het album staan vijftien gevarieerde liedjes die goed klinken. De muziek verenigt verschillende generaties zonder de massa te willen behagen. Dit is een album dat je kunt blijven draaien. (FJ)

[34]
'Paradise Valley'
John Mayer

In het openingsnummer Wildfire lijken wel duizenden gitaren te klinken. En dat is natuurlijk ook de bedoeling bij een album van John Mayer. Van het begin tot het eind strelen zijn vele gitaren op verschillende wijzen aangenaam de trommelvliezen. Daarbij is hij ook nog eens goed van stem.
Opvallend is zijn getrouwe uitvoering van Call Me The Breeze. Hiermee brengt hij een mooi eerbetoon aan de onlangs overleden JJ Cale, van wie Eric Clapton, Mayers 'ontdekker', een groot bewonderaar was. Elf zonder uitzondering goede popsongs zorgen voor een aangename luisterervaring onder vele omstandigheden: luid in de auto, door oordoppen tijdens het joggen of bij een romantisch haardvuur naast je geliefde. Een topalbum! (FJ)

[32]
'About Farewell'
Alela Diane

Je zou er bijna achteloos aan voorbij gaan, maar About Farewell van Alela Diane laat zich toch niet in een vergeethoekje plaatsen. De kracht van het album zit 'm in de sterke, persoonlijke en soms intieme teksten. Het lukt Alela om haar levenservaring met krachtige bewoordingen uit te drukken. De licht georkestreerde muziek maakt het gemakkelijker om naar de muziek te luisteren. Dat is maar goed ook, want de liedjes van Alela Diane zijn de moeite waard. (FJ)

[31]
'Five More Days and a Matter of Somewhere'
John Henry and the Fellow Associates

Met wervelende elektrische gitaren en een golvend orgeltje komen John Henry en zijn Fellow Associates op Rebel, het eerste liedje van hun debuutalbum, de huiskamer binnen. Daarna volgen nog twaalf popsongs van gedegen kwaliteit. Vlotte liedjes met Amerikaanse invloeden worden afgewisseld met ballades als Rescue Me (prachtige dobro!), Emmalyne of het overpeinzende Out in the Field. Verder vullen een banjo, viool, steel guitar, mondharmonica of een mooie vrouwenstem op gezette tijden de toch al rijke muziek aan.
Five More Days and a Matter of Somewhere is een aangename verrassing van Nederlandse bodem.
John Henry and the Fellow Associates staan 19 september samen met Tony Joe White op het Cultuurpodium in Zoetermeer. (FJ)

[30]
'Pokey LaFarge'
Pokey LaFarge

Verfrissende Amerikaanse 'roots'-muziek zonder opsmuk. Een nauwkeurig etiket is niet echt te vinden voor de swingende muziek van Pokey LaFarge (1983), daarvoor zijn de liedjes te gevarieerd. Maar als je naar de foto op de hoes kijkt, krijg je al een aardige indruk: hier luisterden onze opa's naar! De muziek grijpt naar het verleden maar is wel van deze tijd. De voornamelijk akoestische muziek wordt af en toe verrijkt met het geluid van een lap steel. Dat maakt het - met de andere weinig gebruikelijke instrumenten in de popmuziek zoals klarinet en trompet- leuk om ernaar te luisteren. Een leuk album en misschien wel meer dan dat. De tijd zal het leren. Uitgebracht op Jack Whites label Third Man Records. (FJ)

[29]
'Chop Chop'
Bell X1

Dat is nog eens binnenkomen: je hoort werkelijk de spreeuwen fladderen in het openingsnummer Starlings Over Brighton Pier. Verbeeldingskracht is een sterk punt van het in Ierland populaire Bell X1. Dit is het begin van een goed klinkend album: negen mooie songs met sfeervolle muziek die af en toe stemmig gelardeerd wordt met hoorn- en trompetklanken. Het fladderend geluid van de piano van David Geraghty en de fraaie stem van Paul Noonan bepalen voor een groot deel de klank van dit trio uit Ierland, dat gecompleteerd wordt met bassist Dominic Philips. Paul Noonan is ook verantwoordelijk voor het ambachtelijke drumwerk. De muziek doet soms denken aan het relaxte geluid van Snow Patrol, Coldplay of Keane. Vakwerk! (FJ)

[28]
'Rambutan'
Landshapes

Dromerige zang begeleid door een subtiel instrumentarium, zo zou je de muziek van Landshapes kunnen omschrijven. Drie vrouwen op voornamelijk gitaren en een man achter de drums maken muziek die een beetje doet denken aan de aanstekelijkheid van Mister and Mississippi. Tien poppy liedjes met een folky inslag staan er op dit debuut van de band uit London die voorheen bekend stond onder de naam Lulu & The Lampshades. De soms iets onzekere stem van Luisa Gerstein, de mooie samenzang en de gevarieerde melodieën zorgen een album lang voor een constante muziekkwaliteit met veel speelplezier. Luister zelf naar Limbo. (FJ)

[27]
'Don't Forget Who You Are'
Miles Kane

Ooit hoorde ik Rock 'n' Roll Music van the Beatles klinken op een kermis. In de zomerse, relaxte sfeer kwam die galmende muziek geweldig goed uit. Daar moest ik aan denken bij het luisteren naar Don't Forget Who You Are. Op dit albmum van Miles Kane staan elf liedjes vol energie, handgeklap, scheurende gitaren en afwisselende melodielijnen. Het klinkt alsof je luistert naar een samenvatting van de Britse popgeschiedenis. Het schreeuwerige zingen en de stoer klinkende gitaren zullen het vooral goed doen op een podium in de buitenlucht.
Miles Kane heeft een talent voor het componeren van goede popsongs. Het zijn niet allemaal energiepillen op dit album. Ook staan er zoete liefdesliedjes op, soms zelfs met violen. De dynamisch klinkende muziek en de galmende zang is ongetwijfeld ook een verdienste van producer Ian Broudie. (FJ)

[26]
'The Weight of Your Love'
Editors

Een nieuw album van the Editors, dat is een verrassing zo snel na het vertrek van gitarist Chris Urbanowicz in 2012. Even verrassend is de kwaliteit ervan. De Britten hebben zich snel herpakt en elf goede liedjes afgeleverd. Het is niet uitsluitend jubel, want de teksten zijn soms pathetisch en op een enkel moment neigt de muziek naar bombast. Maar in het algemeen klinkt de muziek perfect. Producer Jacquire King heeft een juiste balans weten te vinden tussen gitaar en synthesizer en de lage stem van Tom Smith staat - heel terecht - in het middelpunt van de muziek. Zo ook op Nothing, het 'middelste' liedje van het album. Daarop zingt Smith uitsluitend onder begeleiding van een strijkorkest. Mooi hoor. En pathetish, dat ook. Meteen daarna zijn de dansende bastonen van Russell Leetch weer terug en is de voltallige band aan het meezingen op het krachtige Formaldehyde. Met dit album komen we de zomer wel door. (FJ)

[25]
'Cavalcade'
Cold Satellite

Twee stevige elektrische gitaren met daarbovenop het gejank van een pedal steel: het geluid van Cold Satellite kan soms behoorlijk stevig zijn. De drijvende kracht van deze band uit Wisconsin is Jeffrey Foucault, een singer-songwriter die in 2001 zijn debuut maakte en al een achttal albums op zijn conto heeft staan. Sinds zijn samenwerking met dichter Lisa Olstein is een creatieve stroomversnelling ontstaan. Het huwelijk tussen poëzie en rock werd een succes. De 12 liedjes op dit tweede album van Cold Satellite bieden genoeg variatie om de aandacht vast te houden of je wakker te schudden. Goede plaat hoor! (FJ)

[24]
'Unstoppable Momentum'
Joe Satriani

Album nr. 14 van Joe Satriani, de leermeester van onder anderen Steve Vai. Elf instrumentale nummers. Liedjes zonder woorden als het ware, want verzin er een tekst bij en je krijgt elf powersongs. De begeleiding bestaat uit bas, drums en keyboard (Mike Keneally!). Zelf speelt Joe soms ook keyboard, waardoor het niet altijd duidelijk is wie je hoort en of een klank van een keyboard of een elektrische gitaar komt. Een geweldige gitarist en componist, maar waarschijnlijk niet voor een groot publiek. Muziek voor de fans. Unstoppable Momentum is een 'consistent' album. (FJ)

[23]
'Trouble Will Find Me'
The National

Al bij de openingstrack van Trouble Will Find Me hoor je dat je met een goed album hebt te maken. Het zesde album van The National (New York City) luistert als een monumentje dat qua sfeer ergens ligt tussen Snow Patrol en Nick Cave in. De bezetting met zang, twee gitaren, bas en drums is traditioneel te noemen. Toch klinkt de muziek verrassend anders dan je zou verwachten. Dat komt doordat beide gitaristen, de gebroeders Dessner, ook keyboard spelen en bovendien vanuit hun gitaren keyboardachtige klanken toveren. Er ontstaat zo een dekentje van klankgolven waaronder het snelle getik van de drums klinkt en waarop de lage stem van Matt Berninger ligt; een garantie voor een melancholisch geluid. This is the last time, zowel letterlijk als figuurlijk het middelpunt van het album, wordt bijna onopvallend verrijkt met strijkers waardoor de dramatiek een zwaar accent krijgt. Waar het liedje over gaat laat zich raden. Trouble Will Find Me is een sterk album waarop geen enkel zwak nummer te vinden is. Op 7 november treden ze op in de Heineken Music Hall. (FJ)

[22]
'Cave Rave'
The Crystal Fighters

Een album vol aanstekelijke popliedjes. En daar kan best - net als Plage (2011) - een hitje tussen zitten. De liedjes gaan in volle vaart voorbij en ze bezorgen de luisteraar veel energie, als druivensuiker tijdens een marathon. Toch is het moeilijk om de liedjes afzonderlijk op hun waarde te schatten; de tijd zal leren of dit album een blijvertje is. De zangpartijen, die enigszins weggemoffeld klinken, worden ondersteund door 2 Spaanse zangeressen die deel uitmaken van de band. Liefhebbers van vet klinkende elektrische gitaren komen niet aan hun trekken, de nadruk ligt op toetsen en 'traditionele Baskische" instrumenten. Crystal Fighters gaat het ongetwijfeld goed doen op de zomerfestivals! (FJ)

[21]
'(Songs From the) Sandbox'
Tessa Rose Jackson

Bijzonder hoor, zo jong en dan al zo'n mooi debuutalbum. Op (Songs from the) Sandbox staan 12 liedjes die Tessa Rose Jackson zelf geschreven en geproduceerd heeft. Stuk voor stuk zijn het speelse composities die hier en daar lekker poppy klinken. De muziek staat op het kruispunt van pop en folk en het klinkt halverwege de sound van de albums van Elba (Laura Jansen) en Mister and Mississippi in. Het doet er zeker niet voor onder. Lost and Found, Het tweede liedje is een hit op internet. Terecht! Luister zelf maar op YouTube. (FJ)

[20]
'Didn't It Rain'
Hugh Laurie

Het gaat nog serieus worden met de muziekcarrière van Hugh Laurie. Op dit tweede album verrast hij wederom met heerlijke nachtclubmuziek. Aan de hand van 'zijn' Copper Bottom Band word je meegenomen naar het zuiden van de VS en hoor je weer eens andere instrumenten klinken (ah... die klarinet!). En natuurlijk de piano, waarop Hugh Laurie op staccatowijze de noten aan elkaar rijgt. Op dit album zijn al dan niet in duetvorm vele gastvocalen te horen van o.a. Gaby Moreno (#3, #5), Jean McLain (#7) en Taj Mahal (#4).
De vraag is of je onbedoeld anders naar zijn muziek luistert als je Hugh Laurie ook als acteur kent. Voortdurend zie ik zijn knipoog als ik luister naar zijn repertoirekeuze of zijn manier van zingen.
De productie is in handen van Joe Henry. Muziek met een glimlach voor bij de champagne of gewoon een witte wijn met een beetje bubbels. En laat het maar lekker laat worden! (FJ)

[19]
'Dear Miss Lonelyhearts'
Cold War Kids

Het vierde album van deze Amerikaanse band die zo Engels klinkt. Zanger Nathan Willett schreef alle liedjes. Zijn stem neigt lichtelijk naar hysterie waardoor de liedjes soms een ADHD-trekje krijgen. Een 'verdienstelijk' album dat alleen al om de krachtige opener Miracle Mile de aandacht verdient. (FJ)

[18]
'Big Foot'
Cayucas

Vijf jongens uit California die vrolijke akoestische muziek maken. De liedjes hebben vaak een hoog tempo, een funky bas en af en toe een trekje dat lijkt op de zomermuziek van the Gypsy Kings. Een vlot album om vrolijk op mee te klappen. (FJ)

[17]
'Collected'
The Band

Niet gedacht dat er in Nederland nog fans van The Band bestonden, maar Leo Blokhuis blijkt een grote bewonderaar te zijn. Hij nam het initiatief voor deze hommage aan een band die in de 60-er en 70-er jaren zich niets aantrok van alle trends.
'Collected' is een leuk overzicht van het repertoire van The Band. Op CD1&2 staat een selectie van hun beste liedjes tot en met het album The Last Waltz. CD3 bestrijkt de periode daarna, met liedjes van The Band zonder Robbie Robertsen en van de diverse solo-albums. Daarbij ook nog een DVD met een registratie van de theatertour, gepresenteerd door Leo Blokhuis. Ook de theatertour is zeer de moeite waard! (FJ)

[16]
'Minute by Minute'
James Hunter Six

[15]
'Waking On A Pretty Daze'
Kurt Vile

De juiste plaat op het juiste moment. Nu de lente dan toch lijkt te beginnen komt Kurt Vile met zijn vijfde solo-album het decor bepalen. Op Walking On a Pretty Daze staan elf liedjes met een gemiddelde lengte van 6(!) minuten. Vanaf het eerste nummer bepaalt de gitaar het tempo dat vrijwel constant landerig is, alsof het zonnetje schijnt boven de parasol van de strandstoel. O ja, er wordt ook nog op gezongen: zijn manier van zegzingen (af en toe komt een herinnering boven aan Pearls Before Swine!) bevordert nog eens de loomheid. Als je van gitaarmuziek houdt kom je zeker aan je trekken. Als je leuke achtergrondmuziek zoekt voor een avond met aangenaam gezelschap eveneens. Een geschikt album om de komende maanden te begeleiden. (FJ)

[14]
'Dear Me, Look Up'
Marble Sounds

Het derde album alweer van Marble Sounds (B), wie kent ze eigenlijk hier in Nederland? Ook deze band - rond spil Pieter van Dessel - is er een voorbeeld van dat je niet ver hoeft te zoeken om goede muziek te vinden. Pieter is een zanger die zijn stem niet makkelijk zal verheffen. Hij zingt eerder op fluistertoon waardoor het gevaar bestaat om weg te dromen. Maar door de boeiende, uitgekiende composities krijg je de kans niet. Op de liedjes leggen afwisselend de gitaren en het keyboard de accenten; in het laatste geval waan je je in een kathedraal. Een enkele keer duikt een banjo of een viool op. Op Leave a Light On horen we een piano, waaraan Aino Vehmasto (I Am Oak) aanschuift om bij te dragen aan een prachtig duet. Een mooi album! Dit weekend zijn ze te zien op Motel Mozaïque. (FJ)

[13]
'People, Hell & Angels'
Jimi Hendrix

Verrassing: een nieuwe Jimi Hendrix! Er lag nog wat op de plank te wachten om Electric Ladyland (1968) op te gaan volgen. Het kwam er niet van. Maar nu, bijna een halve eeuw later, zijn deze nummers afgestoft, bij mekaar geraapt en op een 'nieuw' album gezet.
De nummers staan er heerlijk helder op, de muziek klinkt goed en is ook gewoon goed. De beste nummers zijn vooral in het begin te horen, waarna de vlammetjes een beetje dreigen te doven. Halverwege het album echter komt Eeasy Blues weer lekker het vuurtje opstoken.
Nieuw voor mij zijn de blazers op Mojo Man, die een zekere swing aan de muziek geven.
People, Hell & Angels is een must voor de fans van Jimi Hendrix, maar zeker ook voor iedereen die van goede (gitaar)muziek houdt.
(FJ)

[12]
'If You Leave'
Daughter

4AD bood Daughter een platencontract aan voor hun debuutalbum. Daardoor krijgt If You Leave meteen al een kwaliteitsstempel mee. Het trio uit Londen maakt weemoedig stemmende muziek, waarbij de melancholische stem van Elena Tonra als kompas dient. Gitaren en drums volstaan in de meeste gevallen als begeleiding, soms aangevuld met extra instrumenten. De liedjes intrigeren, zowel qua compositie als tekst. Halverwege het album echter weten ze wat minder te boeien. Desondanks is If You Leave een geslaagd debuutalbum te noemen!
(FJ)

[11]
'Tough Love'
Pien Feith

Muziek uit de computer. Het kan boeien, maar daarvoor is toch vaak iets extra's nodig. Dat mis ik bij dit album. Wat niet ontbreekt is mijn verlangen naar weer eens 'echte' liedjes. (FJ)

[10]
'Mozes and the Firstborn'
Mozes and the Firstborn

Twee gitaren, bas en drums, meer heb je niet nodig voor een popliedje. Op Mozes and the Firstborn staan twaalf van die liedjes die - de een meer dan de ander - 'pakken'. Het ongepolijste geluid doet aan de Britse pop denken, misschien wel uit de zestiger jaren. Een 'niet onverdienstelijk' debuut van vier jongens uit Eindhoven. (FJ)

[9]
'AMOK'
Atoms for Peace

Atoms For Peace is een zogenaamde supergroep met o.a. Thom Yorke en Flea. De muziek die ze maken heeft de steekwoorden ritmisch en electronica. Dit is echt een album voor de liefhebber (en dus niet voor mij, FJ).

[8]
'Push the Sky Away'
Nick Cave & the Bad Seeds
afbeelding van het album
Nick Cave verrast met het eerste hoogtepunt van 2013. Het album ‘Push the Sky Away’ bevat negen even sterke en - althans wat stemming betreft - samenhangende liedjes. De sobere begeleiding zorgt voor een weemoedige, soms onheilspellende sfeer met heel af en toe een vleugje romantiek. De achtergrondzang is afwisselend hemels en aards. Samen met de donkere stem van Nick Cave word je in de liedjes geleid langs sprookjes en onwerkelijke scenes.
De sfeer van het album doet denken aan het beste van Lou Reed, Leonard Cohen en gek genoeg ook Marianne Faithfull. (FJ)

[7]
'II'
Unknown Mortal Orchestra
afbeelding van het album
Alsof de techniek zich niet heeft ontwikkeld, zo klinken de liedjes van Unknown Mortal Orchestra. Lo-fi dus. Mij lukt het niet om door de deken van het buizenradiogeluid de schoonheid van de liedjes te ontdekken. Misschien zijn daar meerdere draaibeurten voor nodig, want er staan wel interessante composities op! Dit tweede album is in de pers enthousiast ontvangen. (FJ)

[6]
'Cabinet of Curiosities'
Jacco Gardner
afbeelding van het album
Op dit debuut van Jacco Gardner staan 12 afgeronde popliedjes. De instrumentatie is verrassend onorthodox, de zang lijkt vanuit een andere kamer te komen. De muziek doet soms denken aan de psychedelische muziek van de jaren 60 (Kaleidoscope, Pink Floyd). Als deze muziek de jongeren van nu aanspreekt, kun je haar gerust tijdloos noemen. Dat is een verdienste! (FJ)

[5]
'Mister and Mississippi'
Mister and Mississippi
afbeelding van het album
Mooi debuutalbum van deze Utrechtse groep die pijlsnel carrière aan het maken is. De liedjes kenmerken zich door mooie samenzang en dromerige melodieën. Tokkelende gitaren klinken als kabbelend water. Een zangeres met engelachtige stem geeft de liedjes warmte. Eerder ingetogen dan uitbundig maakt Mister and Mississippi de hoge verwachtingen waar. (FJ)