Juke Joints

Album van de week


Continental Record Services

Ooit had Amsterdam een waar bluesfestival. Vanaf 1983 werd dat georganiseerd in De Meervaart. Ik zag er Amerikaanse acts als Mighty Flyers, Nighthawks, Fabulous Thunderbirds en Roomful of Blues. Van de meesten had ik niet eerder gehoord, maar elke keer verrasten ze me met optredens waarbij de zaal plat gewalst werd. Vuur, dynamiek, passie, daar draaide het allemaal om.

Die tijd kwam in mijn herinnering terug bij het luisteren naar Heart on Fire van The Juke Joints. Deze mannen klinken net zo Amerikaans als de hierboven genoemde bands, maar ze komen uit Holland en hebben al diverse albums op hun naam staan. Dat eerste verrast niet echt, want ons landje speelt in dit genre echt wel mee. The Juke Joints zouden bijvoorbeeld niet hebben misstaan op dat bluesfestival. Misschien hebben ze er ook opgetreden; gezien hun leeftijd sluit ik dat niet uit.

Het album opent met Heart on Fire waarop de mondharmonica meteen genadeloos de speakers uit dondert. Het nummer rockt als Fabulous Thinderbirds en honkytonkt als Mighty Flyers waarbij de gitaar van Michel Staat nog eens een extra laag vet aanbrengt . De rode draad door de liedjes is die harmonica die als een dronken automobilist over de A12 navigeert tussen de auto’s die te langzaam rijden voor een chauffeur met een flink stuk in de kraag. Zonder brokken te maken overigens. De harmonica wordt kundig bestuurd door John ‘Sonny Boy’ van der Broek. Daarachter verzorgen Peter Kempe op drums en Derk Korpershoek op bas geroutineerd de groove waarnaast Michel Staat genoeg ruimte krijgt om op gitaar te soleren. Extra muzikanten zijn Roland Bakker (Julian Sas Band) op piano en keyboards die op veel liedjes een waardevolle bijdrage levert (houd die man erbij, zou ik zeggen) en verder speelt Ben van den Dungen op saxofoon.

Twaalf liedjes razen met een enorme kracht en vaart voorbij, waarvan er enkele instrumentaal zijn. Een favoriet van mij is toch het zowel vloeiend als sloom klinkende Nataly (herkennen we in die gitaarloop niet de invloed van Joe Bonamassa?), maar dat nummer is zeker niet representatief voor het album. Een klassieker is Cat’s Squirrel, dat ooit door The Cream de publiciteit in werd gesleurd.

Going to Chicago, het vorige album, lichtte wat hun kracht betreft al een tipje van de sluier op. Heart on Fire zet die lijn stevig door. Een explosief album!